Onze jeugd … draag er aub zorg voor!

Jullie hebben het waarschijnlijk ook gezien : de opmerkingen op social media van mensen die onze jeugd het woord afnemen, hen het gevoel geven dat ze ‘bepamperd’ zijn en hen duidelijk maken dat ze zich moeten vermannen. Bij elke opmerking die ik lees voel ik me steeds meer sprakeloos, geschrokken en vooral diep beschaamd.

Zelfs voor deze Coronacrisis had onze jeugd het al moeilijk om aan de torenhoge verwachtingen te voldoen: ze moeten goede cijfers halen op school, hebben een hobby waarin ze uitblinken, omringd zijn met veel vrienden, geliefd zijn op sociale media en moeten mee zijn met de laatste trends. Deze verwachtingen worden niet door onze jeugd zelf opgesteld, maar komen vanuit de omgeving en onze jeugd ervaart de nodige druk vanuit de omgeving om aan deze verwachtingen te voldoen. Of deze verwachtingen voor heel veel kinderen haalbaar zijn, is nog maar de vraag

Om met de druk te kunnen omgaan heeft onze jeugd een uitlaatklep nodig bv. afspreken met vrienden, een feestje, op café gaan, eens lekker gaan eten, nieuwe mensen leren kennen, een concertje, … allemaal manieren voor onze jeugd om even te ontsnappen aan de verwachtingen van het leven.

Sinds een aantal maanden zijn deze uitlaatkleppen hen grotendeels ontnomen. Dit betekent dat de druk en chronische stress zich opstapelen bij onze jongeren zonder dat zij de mogelijkheid hebben om te ontladen. Want als we stress hebben, moeten we ontladen. Dit geldt ook voor onze jongeren.

Wanneer zij hun (terechte) bezorgdheden uiten, hun visie delen met de omgeving, hun kreet om hulp aan iedereen kenbaar maken … dan krijgen zij een hele hoop opmerkingen over zich heen met als doel onze jeugd monddood te maken. Waarom toch?

We mogen hun woord niet afnemen, we zijn het aan onze toekomstige generatie volwassenen verplicht om hun bezorgdheden serieus te nemen. Wie zijn wij om te oordelen dat hun problemen niet serieus genoeg zijn? Wie zijn wij dat wij vinden dat zij overdrijven? Wie zijn wij om hun problemen te minimaliseren? Wie zijn wij … juist … niemand!

Ook in volle Coronacrisis moeten wij aandacht blijven besteden aan de mentale gezondheid van onze jongeren, moeten wij ervoor zorgen dat zij alle uitlaatkleppen kunnen hanteren die voorhanden zijn (en wettelijk mogelijk zijn), moeten wij naar hen luisteren en voldoende aandacht geven aan hun bezorgdheden.

Daarom wil ik een warme oproep doen naar verdraagzaamheid … verdraagzaamheid om ieder probleem evenwaardig te behandelen, evenveel aandacht te geven en evenveel ondersteuning te bieden. Want elke bezorgdheid is het waard om gehoor te krijgen.

Enkel op die manier kunnen onze jongeren hun veerkracht op peil houden, hun draagvlak blijven behouden en sterk in hun schoenen blijven staan. Want zij zijn niet zo ervaren als hun omgeving. Daarom zijn wij het als omgeving verplicht aan hen om hen bij te staan met onze schouder om op uit te huilen, met ons luisterend oor, met onze raad en advies en vooral met ons hart dat groot genoeg moet zijn om eenieder te omarmen in zijn unieke zelf.

Ik eindig deze korte blog graag met een quote van Franklin D Roosevelt die het ondersteunen en aanmoedigen van onze jeugd vertegenwoordigd :

We cannot always build the future for our youth, but we can build our youth for the future.

Franklin D. Roosevelt